آنچه آوینی بود

۲۰ فروردین سالگرد شهادت آوینی عزیز بود اما امسال به این شخصیت عزیزکمتر توجه شد و مطبوعات هم کمتر به آن پرداختند. تنها یک مراسم رسمی در سالن وزارت کشور برگزارشد که بسیار متفاوت و البته متناسب با روحیه آن شهید بزرگوار بود! واقعیت این است هم اکنون برداشت های متفاوت و گاه عجیب غریبی از شهید آوینی می کنند.همان گروهی که شاید بزعم ما در دوران حیات او به او حمله ور می شدند هم اکنون مدافع سرسخت او هستند و آنانی که بازهم شاید به زعم ما در دوران او با او همراه و همدل بودند امروز در گوشه ای نشسته اند و دم نمیزنند.در این میان عده ای هستند که از ابتدا همراه او بودند و هم اکنون نیزبه عنوان ادامه دهنده راه او با جدیت تلاش می کنند.حقیر به عنوان کسی که در آن ایام پیگیر نوشته ها و برنامه های ایشان بودم و چند باری هم با یکدیگر گفتگوی تلفنی و حضوری داشتم -که گاه به بحث و جدل کشیده شد- در آن ایام احساس می کردیم پدیده جدیدی در عرصه روشنفکران دینی در حال ظهور است که باید حمایت کرد. به همین دلیل در درج دیدگاه های او در روزنامه ای که بودم تلاش می کردم . اما در مجموع معتقدم آوینی شخصیت چند وجهی داشت که هم اکنون هر کسی با سلیقه های متفاوت امابراساس همان چند وجهی بودن مدافع اوست. آوینی در دفاع از عرصه های دفاع مقدس همانی بود که می بینیم اما در مسایل فرهنگی جامعه آینده نگری و روشنفکری هایی داشت که برخی متدینین آن ایام تاب تحمل نداشتندو حتی او را تا حد ملحد معرفی کردند که البته الان مدعی هستند ما روزنامه نگارانی بودیم که بایدبه نقد و تحلیل می پرداختیم.ولی آنچه آوینی آن ایام دیده بودجامعه امروزبه آن مبتلا شده و جبران خسارت وارده نیزبه این آسانی نیست.خداوند روحش را شاد فرماید.